شروع به نوشتن خاطرات کودک دلبندم

به نام افرینده باران و برف و رحمت بی پایان

سلام به فرشته کوچلوی مامان حوری

دختر نازم مامانی انشاء خوبی نداره و ممکن خاطرت تو رو به خوبی بیان نکنه ولی اینجا قول می دم که تمام سعی خودمو بکنم تا بتونم یادداشتهای زیبا و خوندنی رو برای دخترم به یادگار بزارم.

باران این رحمت الهی از دیشب شروع با باریدن گرفته و تا حالا که ساعت 14:10 ظهر ادامه داره و هوا بسیار مطبوع و زیبایی.

امروز شما 49 روز از عمر قشنگت می گزره . صبح که پاشدیم با مامان شکوفه بردیمت حمام .از اونجای که هنوز کوچلوی توی اتاق خواب مامان بابا که از همه جای خونه بیشتر گرم حمومت دادیم و الان هم خوابیدی و هر چند وقت یه بار بیدار می شی و من بهت شیر میدم و رو پاهام می خوابونمت .

این روزها وقتی به زندگی خودم نگاه می کنم می بینم از اغاز صبح تا شب کارم شده با تو بودن و دیگه کمتر به خودم و کارهام می رسم حتی بعضی روزها ساعت 10 و 11 صبح وقت می کنم کمی صبحانه بخورم . خواب درستی هم ندارم چون شما معمولا ساعت 4 و5 صبح از خواب بیدار می شی و کل شب هم هر 1یا 2 ساعت یه بار باید بهت شیر بدم .

تو طول روز وقتی خوابی شروع می کنم به شستن لباسها و کهنه ها تو، نهار درست کردن  وگردگیری  .کارهای که تمومی ندارن

البته مابین این کارهای روزمره بیدار می شی و من باید جات عوض کنم یا شیر بدم و یا باهات بازی کنم یا اینکه تلاش کنم که بخوابی.

این برنامه روز ها و روزها ادامه داره و من باید بیرون و رفت و آمدم خیلی کم کنم و فقط بیرون و مردم از پشت پنجره نگاه کنم ، به خاطر اینکه دختر نازم تو این فصل سرما دچار سرماخوردگی نشه

دختر مامان ، هیچ وقت فکر نمی کردم که بتونم یه نوزاد کوچیک به تنهای نگهداری کنم ولی حالا می بینم که خودم به تنهای از صبح تا شب و از شب تا صبح با تو هستم و از عهده اداره کردنت بر میام و فقط توی بقل منه که آروم میگیری.

از انجام دادن کارهای مرطبت به تو احساس شادی میکنم از اینکه مادر شدم و باید تمام وقتم به تو اختصاص بدم و کمتر از گذشته به کارهای که دوستشون داشتم برسم شکایتی ندارم

الانه که قدر مادر خودم بیشتر از گذشته می دونم ، اینکه چقدر از خودش مایه گذاشته تا من به اینجا برسم

و اینکه من و شما هنوز اول کاریم و راه طولانی در پیش داریم.